Дар Кайфияти ҳатмӣ дар Русия: Одатан, намунаҳои

Феъл - яке аз қисмҳои муҳими суханронии. Ин аст, истифода бурда мешавад барои тавсифи амали, муайян намудани раванд, он аст, ки бе он аст, комилан ҷуз номи бемаънӣ аз падидаи, ки худашон ба онҳо нишон нашуда бошад, дар як ҳолати муайян муrаррар карда мешавад. Ин қисми nominative сухани хос дар чунин хусусиятҳои морфологӣ доимии ҳамчун намуди, reflexivity, transitivity ва conjugation ба ғайри доимӣ низ дар бар мегирад ҷинсӣ, шахсе, рақам, вақт ва майл. Охирин хоҳад дар ин мақола муҳокима намуданд. Чӣ тавр ба муайян кардани майл феъли дар забони русӣ, он чӣ ба он таъсир мерасонад, чӣ лозим? Мо мекӯшем, ки дарк ва, муҳимтар аз ҳама, ба ёд.

авзоъи чӣ гуна аст? консепсияи

Умуман, майл баъзе олимон муайян »ба муносибати ба воқеият». таҳияи реферат зебо, дар ҳақиқат барои баёни маънои ин хислат морфологӣ, мо бояд даровардем. Лекин агар шумо кӯшиш барои фаҳмидани, ҳама чиз маълум мегардад.

се нест табъу. Кайфияти нишондиҳандаи дар забони русӣ нишон медиҳад, ки таъсири воқеӣ ва дар ҳамаи се маротиба истифода бурда мешавад - ки он бештар маъмул ва аз ин рӯ аз осонтарин дар хотир дорад. Ё аз ҳама мушкил. мавҷудияти он дар се шакли замон ба шумо имкон медиҳад conjugate verbs бо тамоми воситаҳои, ба сабаби он чӣ зарур аст, ки дар хотир шумораи зиёди endings, аст, ки ҳама вақт осон аст.

Дар Кайфияти ҳатмӣ дар забони русӣ низ хеле зуд-зуд рух медиҳад. Ин ба тартиби дахл дорад, дархост супоришҳои муайян - ҳама гуна амали ба ҷониби шахсе, бар зидди иродаи худ, балки иродаи аз ҳамсӯҳбати анљом дода мешавад. Verbs дар кайфияти ҳатмӣ, танҳо аз ду шакл, ки, албатта, осонтар ба кор бо онҳо нест, вале дар айни замон эҷод мушкилоти муайянеро барои онон, ки интиқолдиҳанда забони русӣ нашудааст ва наметавонад зеҳнан ҳуқуқи хотима ёфт.

Кайфияти шартӣ дар забони русӣ, он аст, вачхи ёфт шароити муайян даъват амали цайриҳащищӣ имконпазир. Ин аст, даъват оддӣ бештар: танҳо як шакл танҳо ба фармони гуногун, ки ба он илова зарра - барои муайян унсури дар матн аст, ҳеҷ мушкиле нест.

Акнун, ки мо як идеяи асосии он чӣ, ки кайфияти дар забони русӣ, мисолҳо ба мо кӯмак мекунад, то дарк ҳукмронии беҳтар.

Дар ҳатмӣ - барои он, ки

Пас, мо минбаъд низ ба назар кайфияти ҳатмӣ бо забони русӣ. Тавре ки дар боло зикр шуд, ин маънои онро дорад, дар асоси ном, фармуд, ки дар тамоми шаклҳои он: Тартиби, лутфан, дастурҳои хушмуомила - сояи маънои вобаста интонасия, ҳеҷ хусусиятҳо дар ташаккули шаклҳои вобаста ба Motif, ки одамро ба нотиқ.

Дар Кайфияти ҳатмӣ дар забони русӣ - қоида, ки дар subconscious мо супорида шудааст, ки мо аз он истифода бе ҳатто фикр. Вале мефаҳмед, ки чаро он аст, то, на тартиби дигаре, зарур аст.

Барои истифодаи verbs дар кайфияти ҳатмӣ, мо бояд пеш аз муайян, ки тавбаи. Барои ҳалли дархости шахсе, ки ба ӯ нотиқ ишора ба «ту», бо истифода аз шакли singular дахлдор. Барои ташаккули он бояд ба охири феъли дар кайфияти нишондиҳандаи (хондан, хондан, хондани ..., давида-давида-медаванд ... бошад-иродаи-гурда ...) ва илова яке аз он ду vowels (ва ё г) ё аломати нарм (яъне, идора, бошед). Ба манфиати баромадкунандагон Русия одатан зеҳнан фикр, чӣ гуна будааст оқибати чидани, то изҳороти феъли шахси дуюм ҳатмӣ singular одатан осон аст.

Агар мо ба шахсе, рӯй оид ба «ту», ё мехоҳед, ки ба ҳалли дархости мо ба як гурӯҳи одамон, ки аз тарафи ҳатмӣ singular танҳо илова кард: «онҳое» (хондан, идора, БОШЕД) - ҳама чиз аст, хеле осонтар аз он дар назари аввал ба назар мерасад.

Оё он ҳама, то ба осонӣ?

ки дар он ҷо нест, истисно - Аммо ин як забони русӣ аст? Ҳеҷ кас наметавонад ба verbs бекоркунии ки дар он conjugation бо тағйир додани садонок реша ва мутаассифона, агар пурра реша надорад. Масалан, «Бихӯред-бихӯред-, бихӯр, рафта-рафта-рафта». Дар ин ҷо, мутаассифона, волоияти бефоида аст, хоҳад ё хисси ё дониш subconscious banal талаб шакли - дар акси ҳол ҳеҷ.

Дар Кайфияти ҳатмӣ дар забони русӣ - мавзӯи оддӣ, ба азхуд, ки шумо мехоҳед бошад, ба ташкили шакли singular шахси дуюми Кайфияти, ва агар зарур бошад, танҳо ба илова ба он »дӯстона» хотима.

Истифодаи шакли истисно аст, зуд-зуд ба мушкилоти ҷиддии барои баромадкунандагон модарӣ нест. Хориҷиён Лекин, ба кӯшиш барои ба даст овардани фаҳмиши феъли ҳатмӣ.

Ва дигар хусусиятҳои каме

Якум, ба шумо лозим аст ба инобат гирифта, ки нуқтаи назари феъли назари нокомил аст, танҳо аз ҷониби verbs imperfective ташаккул - «чӣ кор кунам" онҳо савол ҷавоб (Open-ифтитоҳи-мекушояд), дар ҳоле ки як назари комил, мутаносибан - танҳо аз комил - бо савол: «Чӣ бояд кард?» (Каме кушода - чудо каме кушода).

Дигар чизе, цалатӣ бо мақсади феъл нокомил: ҳузури аглисии «с» зерин реша «дониш», «DA», «sta-» (тавре, ки дар суханони knowable, бигзор худ). Одатан, ташаккули феъли ҳатмӣ аст, дар шахси аввал singular гузошта, ба ьонишин дахлдор «ман» (Мебинам, ки бидиҳам, бархез), аст, ки, ба аглисии гум мешавад, чунон ки дар ҳамаи дигар намудҳои феъли (мефаҳмад, медиҳад, dostaosh). Аммо дар эъломияи аглисии ҳатмӣ (донист, биё, бархез!), Шумо метавонед нест, дар бораи он дар ҳар сурат фаромӯш.

Як вачхи? Маориф ва Ариза

Мо ба кайфияти шарти вачхи рӯй. Дар ин ҷо, ҳама чиз аст, хеле осонтар аз ҳатто дар ҳатмӣ. Хосияти аз истифодаи ин майл аст, ки он бо истифода аз шакли феъли замони гузаштаро, ки ба тағйир тибқи навъ ва шумораи иншооти гуфтори ривоят аст, ки мегӯянд, дар бораи ин мавзӯъ дар singular, ки мо истифода шаклҳои singular аз феъли замони гузаштаро ташкил карда мешавад (Ман рафта кашид ), вале агар сухан дар бораи як гурӯҳи одамон ва ё чӣ ба Ӯ мо эҳтиромона даъват оид ба «ту», истифода бурда мешавад, ки ҷамъ шудани замонӣ ҳамон (нишон сӯҳбат).

Дар ќисмати дуюми вачхи зарраҳо аст »мебуд» ва «б» - интихоби онҳо вобаста ба контекст ва ибораи euphonious аксаран боиси.

Ин аст, вақте ки мо мехоҳем, ба нишон додани имконияти амал дар назди ҳар гуна ҳолати мо як феъли дар шакли дахлдори феъли замони гузаштаро, ва илова ба он зарраҳои зарурӣ гуфта, боз рафта, ба ханда боз кардаанд.

Каме бештар дар бораи истифодаи хусусиятҳои

Ин шакл, Ногуфта намонад, ки на танҳо истифода бурда изҳори кирдор, дар шароити муайян, балки вақте ки мо мехоҳем, ки баён орзуҳои мо, мехоҳад, (мисли орзу) ва тарсу шубҳа (рӯй). Шояд дуруст мегӯянд, ки ҳамаи ин сояҳои баробар истифода бурда мешавад, ки дар китобҳои дарсӣ ба ном «табъи шартӣ" хеле шартан (Пун хандовар даст), то истифода бурда, аз он беҳтар аст, ки ба истифодаи истилоҳи «табъи conjunctive».

Ва акнун ҳама чиз боз ба таври мухтасар

Умуман, дар болои тамоми назарияи қоидаҳои оддии Кайфияти дар забони русӣ муқаррар берун. Дар љадвали кӯмак мекунад, ки ба он ислоҳ.

Амалия, таҷриба ва амалияи нав!

Барои таҳкими ниҳоии маводи даст, кӯшиш кунед, ки дар як майлҳои гуногуни verbs зеринро гузошт.

• Ба шаҳодати: ба ҷалб, механдиданд, ба меронем, ба rustle, вокуниш, нафрат, ба тарк карда, ба тарк кунед, ба гузошта, ба ифтихор, ба пора, фармоиш, ба hum, умедвор ба сифр.
• Дар ҳатмӣ: рафта, ба дурӯғ нисбат кардан, ба назанед, ба сабаби, ба даст, ба орзу, барои расидан ба, хомӯш, дод, шукӯҳи, overcook, ба лаънат, фахр, ки ба тасаввур, ба дарк.
• Дар вачхи: рангубори, сафари, нишон, ба некӣ фармон, несту нобуд, нигоҳ гарм, нафас, қатъ ки ба харидани, илтимос, паст гарминигоҳдорӣ, оё табрик, ба фикр кунед.

Ҷамъбасти

Нишондиҳандаи, вачхи ва кайфияти ҳатмӣ - он яке аз онҳое, қоидаҳои асосӣ, ки на махсуси нигаҳдориро талаб намекунад ва истифода бурда мешавад барои қисми бештари худкор, мувофиқи маънои забон, ки ба ҳар, ки дастгирии худро. Аммо дар айни замон, дар ҳар сурат ғайриимкон инкор зарурати таҳсил на камтар аз назарияи асосї: бе донистани қоидаҳои ҳаргиз қодир ба дарк хусусиятҳои алоҳидаи падидаҳои забони хоҳад шуд.

Дар ҳар сурат, дар амал баъзан бештар муаллим самаранок аз назарияи хушк. Як бурди бузург дар ин маврид, ки волоияти мо ҳар рӯз истифода мебаранд, то он омӯхта нахоҳад кард душвор хоҳад буд.